Eksponat kwietnia 2018

Wybierz z archiwum:

Dyplom sportowy nr inw. MZ-6686/H

Na V Zjeździe Rady Organizacyjnej Polaków z Zagranicy odbywającym się 26 i 27 listopada 1933 roku powzięto uchwałę o urządzeniu I Igrzysk Sportowych Polaków z Zagranicy i Wolnego Miasta Gdańska. Miały się one odbyć w trakcie II Zjazdu Polonii Zagranicznej. Natychmiast po tym zjeździe powołano Komitet Organizacyjny i Komitet Wykonawczy I Igrzysk Sportowych Polaków z Zagranicy i Wolnego Miasta Gdańska. W prezydium tego pierwszego zasiadali: marszałek Władysław Raczkiewicz – prezes Rady Organizacji Polaków z zagranicy, płk dypl. Władysław Kiliński – dyrektor Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego, płk dypl. Juliusz Ulrych – prezes Związku Polskich Związków Sportowych, płk dypl. Kazimierz Glabisz – prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

13 grudnia 1933 roku zawiadomiono wszystkie tereny o przybliżonym terminie Igrzysk oraz o zasadach na jakich zawody mają zostać przeprowadzone. Podano program Igrzysk, liczbę uczestników w poszczególnych konkurencjach i obowiązują w nich minima. Ostatecznie I Igrzyska Sportowe Polaków z Zagranicy odbyły się od 1 do 8 sierpnia 1934 roku w Warszawie. Zawody rozgrywano na Stadionie Wojska Polskiego. Wzięło w nich udział 381 zawodników (33 kobiety i 348 mężczyzn) z: Austrii (18), Belgii (31), Brazylii (2), Czechosłowacji (56), Francji (53), Gdańska (64), Holandii (2), Kanady (3), Łotwy (32), Mandżurii (2), Niemiec (60), Rumunii (37) i USA (21). Startowali oni w następujących konkurencjach: lekkoatletyka pań i panów, piłka nożna, siatkówka pań i panów, koszykówka, boks, kolarstwo, pływanie. W klasyfikacji ogólnej pierwsze miejsce zajęła Francja przed Gdańskiem i Czechosłowacją. Reprezentacja Polonii niemieckiej zajęła czwarte miejsce. Zwycięzcy Igrzysk, zarówno zespoły jak i poszczególni zawodnicy zostali nagrodzeni. Ogółem, oprócz nagrody honorowej Prezydenta Rzeczypospolitej Polski (zdobyła ją Francja), rozdano 10 nagród honorowych zespołowych i 39 nagród honorowych indywidualnych oraz 11 nagród honorowych indywidualnych dla 11 piłkarzy zwycięskiej drużyny. Ponadto zdobywcy I, II i III miejsc otrzymali ozdobne dyplomy sportowe, wykonane w blasze, a wszyscy nienagrodzeni uczestnicy – plakiety uczestnictwa. Dyplomy o wymiarach 24 x 30 cm wykonane zostały z mosiądzu przez grawera Stanisława Reisinga, którego zakład mieścił się w Warszawie przy ul. Niecałej 1.

 6686

Prezentowany dyplom otrzymał jeden z zawodników drużyny, która zajęła II miejsce w turnieju piłki nożnej. W turnieju wzięły udział drużyny z Czechosłowacji, Francji, Belgii, Niemiec, Gdańska, Rumunii i Łotwy. W eliminacjach odbyły się następujące mecze: Rumunia – Francja 1:0 po dogrywce; Niemcy – Gdańsk 2:1 (2:1); Czechosłowacja – Austria 8:0 (4:0); Belgia – Łotwa 3:2 (1:2). Zwycięscy tych meczów spotkali się w półfinałach: Czechosłowacja – Rumunia 4:2 (2:1); Niemcy – Belgia 4:1 (2:0). W finale Czechosłowacja pokonała Niemcy 2:0, obie bramki strzelając w pierwszej połowie meczu. Niestety, nie udało się ustalić składu drużyny Polonii niemieckiej. Znane są jedynie nazwiska strzelców bramek: Ulrych (Ulrich), Kwałek, Drukarczyk i Burczyk. Ponadto w meczu reprezentacji Polski z reprezentacją Emigracji, rozegranym na zakończenie igrzysk i wystąpili „Niemcy” Szufla i Broja. Polska wygrała 8:1.

Dyplom, wraz z innymi pamiątkami, trafił do zbiorów Muzeum Miejskiego w Zabrzu z likwidowanej izby pamięci w Szkole Podstawowej nr 18 w Zabrzu-Zaborzu w 1989 roku. W latach 1923–1935 przy Volksschule VII działała polska szkoła mniejszościowa. W związku z tym, można przypuszczać, że w składzie reprezentacji Polonii niemieckiej był co najmniej jeden piłkarz z terenu obecnego Zabrza. Zamieszkujący je przed wojną Polacy grali m.in. w drużynie piłkarskiej „Unia Zaborze”.

Piotr Hnatyszyn

Liczba gości na stronie: 3135475
Projekt i wykonanie serwisu agencja red Jungle