Autorska wystawa retrospektywna malarstwa i rysunku Ewy Zajler-Płatek. Wernisaż wystawy w sobotę, 6 lutego o godz. 17.00., w Galerii Muzeum Café Silesia. Ekspozycja dostępna dla zwiedzajacych od 7 lutego do 14 marca 2021r.

Ewa Zajler-Płatek ukończyła studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (dyplom uzyskała na Wydziale Malarstwa w 1991 r.). Pracuje jako nauczyciel dyplomowany w średnim szkolnictwie artystycznym w tym w zabrzańskim Liceum Sztuk Plastycznych.  Autorka wielu wystaw indywidualnych oraz uczestniczka licznych ekspozycji zbiorowych.

Cenię kontemplację i skupienie w sztuce, na tle której dynamika gestu ma tym bardziej wyraziste znaczenie. Obrazy buduję często na zasadzie kontrapunktu, przesuwania akcentów. Chciałabym też, aby wprowadzały one ład w duszę widza, a jeśli niepokój - to tylko w sensie pozytywnym, skłaniającym do nadziei.

„O obrazach”

Każdy człowiek ma swoją własną rzeczywistość duchową, a jej granic sam nie jest w stanie dokładnie określić. Nasza ludzka duchowa rzeczywistość to myśli, wyobrażenia, dobre i złe uczucia – czasami mieszające się ze sobą, przeróżne wyobrażenia. Wyobrażenia oparte na obrazach rzeczywistych są odtwarzanym i przeobrażanym filmem pamięci. Istnieją też wyobrażenia wypływające czysto z ducha. Nie da się ich z niczym porównać. Są myślami nie sformułowanymi w słowa. Są obrazami bez plam i linii. Są muzyką bez dźwięków.
Sztuka łączy ludzkie pragnienia, wyobrażenia, obawy, uczucia, myśli. Jest szansą porozumienia ponadczasowego i ponad przestrzenią. Jest kluczem do uniwersalnego języka.
Kiedyś nadszedł moment, gdy malowanie, polegające na odtwarzaniu świata widzialnego czy też wykorzystywaniu jego elementów w kompozycjach o określonym temacie, komentujących rzeczywistość, przestało mi wystarczać. Chcę, aby moje obrazy wynikały tylko i wyłącznie z konstrukcji myślowej oraz z intuicji i odczuć. Uważam, że jest to najbardziej bezpośrednia droga przekazu, bez względu na narodowość i wyuczone języki.

Moje obrazy są zaproszeniem, kierowanym do innych ludzi w moją rzeczywistość duchową, przedstawioną tu metaforycznie, bo językiem koloru, intuicyjnie zrozumiałym dla każdego.
Dodatkowo staram się określić zespół myśli i emocji zawartych w obrazie za pomocą tytułu, który także pomaga identyfikować obraz. Czasami mam jednak wrażenie, że kierowanie się zasadą tytułowania obrazu nie zawsze jest konieczne. Takich obrazów nie trzeba opisywać, gdyż są one myślą jakby bardziej bezpośrednią, niż słowa. Moje obrazy są przedmiotami dekoracyjnymi, układami barwnych plam i linii, ale jednocześnie są też konstrukcją umysłową, odczuciem kolorów, kompozycją tak długo prowadzoną w określonym stanie ducha, aż domknie się ona w wypowiedź, którą mogę uznać jako przesłanie kierowane do innych ludzi, przesłanie o harmonii, o mojej wierze w jasny świat dobra i miłości, w świat, w którym niezakłócenie współistnieje wszystko nam dane, według nieodgadnionych praw mikro- i makroświata. Chcę, aby moje obrazy w uniwersalny, nieskomplikowany sposób za pomocą środków malarskich ukazywały to, co głęboko tkwi w każdym człowieku - pragnienie dobra i wolności, porozumienia z drugim człowiekiem, tęsknotę za tajemniczym, nieskończonym i doskonałym bytem, którego zaledwie przedsmak przeżywamy świadomie, tu i teraz.

Cenię kontemplację i skupienie w sztuce, na tle której dynamika gestu ma tym bardziej wyraziste znaczenie. Obrazy buduję często na zasadzie kontrapunktu, przesuwania akcentów. Chciałabym też, aby wprowadzały one ład w duszę widza, a jeśli niepokój - to tylko w sensie pozytywnym, skłaniającym do nadziei.

Ewa Zajler-Płatek